Welkom Cursussen Boeken Overig werk Teksten Curriculum Links Contact  
 
 
teksten

Teksten

Statues
Figuranten
Oneindigheid
Leuk
Eetbare mannen
Land, Water Lucht
Ontzamelen I
Ontzamelen II
Roofprintpress
De lichte wereld van Els ter Horst

 

 

De lichte wereld van Els ter Horst


Tekst Jeannette Klusman september 2016

'Bij Els bivakkeren de vormen naast elkaar' hoorde ik iemand zeggen. Er bivakkeert nog meer: dimensies lijken door elkaar te lopen net als de technieken, Els tekent en schildert, knipt figuren uit linoleum en plakt ze in de geschilderde omgeving met een verrassend contrasterend effect. Zonder enige nadruk schept zij een sfeer die de beschouwer meesleept én voor raadselen plaatst. Haar figuren bewegen doorgaans met aanstekelijk plezier, ze springen en dansen of stappen dapper door. Bewegen ze niet, dan is het niet pluis. Dan zien we ze op de rug met nog een paar lege contouren erachter, onbewogen starend naar een ijzige cirkel omgeven door kale bomen. Op de voorgrond knipsels die je het zicht belemmeren, alsof de kunstenaar ons er een beetje buiten wil houden. Of er liggen slachtoffers op de grond, achter hen staande figuren met de rug naar hen toegekeerd kijkend in een diepte met geometrische figuren, een fletsrode knoop als zon geeft een rozig schijnsel. Bij Els geen groepsportretten, de figuren hebben weinig boodschap aan elkaar. Maar steeds weer de verrassing: wat eerst een industriële omgeving met brandtrappen en stellages lijkt, is in een ander werk een toneel met een dramatische vrouwenfiguur en - alweer - solistisch bewegende dansers. Over de hele afbeelding kleine zwarte krabbels en halen, ter voorkoming van esthetisch wegdromen.

Gezichtloze figuren zittend op en achter een blauwe trap, een blauw-groene vrouw op een rode bank, los geschilderd tegen een fantastische kleurige diepte als achtergrond. Het coloriet vecht tegen de somberte: als het ware buiten beeld komt een gebogen man traag de trap op. Het leven biedt zelden onverstoorbare vreugde, de kunst wel! Zie de dansende ezel die Els in drie varianten de lucht in laat springen of de vijf paarden vredig grazend achter een hekje. Grazend in de sneeuw.
Terugkerende sneeuw. Een eenzame wandelaar in een sneeuwlandschap, uit linoleum gesneden, loopt gitzwart van ons weg. Haarfijn gesneden begroeiing boven kaarsrechte lijnen van daken en huizen en overal de zachtheid van onaangeraakte sneeuw. Geen mens te zien. Werkman-achtige figuren in veelkleurige somberheid afgezet tegen sneeuw die hier niets lieflijks heeft.

Met haar ogenschijnlijk simpele technieken en haar hoogst eigen palet dwingt Els je met zachte hand nog eens en nog eens naar haar razend knappe composities te kijken. De denker van Ter Horst zit op zijn blote billen tussen de lege vleespotten. Maar wel tegen de achtergrond van een decoratief behangetje vol leemtes.

Kijk maar, het is niet zoals het is.